Yine canım çivilenmeye başladı Müjgan;
Hangi kavrama tutunsam umutsuzluk abidesi.
İnsanlar ise Tanrıdan vasatlığın bir hediyesi.
Tam zamanı gelmişken mutluluğun;
Yine kulağımı çınlatıyor yanlızlığın hazin sesi.
Yine ağlamaya başlama Müjgan;
Artık kaldıramam bulutlarımın dolu dizgin doluşunu.
İzlemek istemiyorum bahçemdeki gülün kuruyuşunu.
Ve yoruldum artık izlemek istemiyorum;
Yaralı olarak aldığım kuşun benden kopup uçuşunu.
Beni artık yanlız bırak Müjgan;
Sevgi dediğin ayrı bir hamur ve aşk dediğin ayrı maya.
Yollarım çetrefilliydi,kan içindeki ayaklarım yaya.
Durmadan beni düzeltmek istiyorsun;
Ama kalbim doğduğundan beri başlamıştı çatlamaya.
©werther
Ü