Yüreğimde kuyu var
Buhran rüzgarı esince
Düşüyorum her seferinde
Elimi aydınlığa uzatıp
Yavaş yavaş iniyorum
Karanlık oluyor artık etraf
O kadar uzun ve derin ki
Zemine varamadım halâ
Bana eşlik eden sesler var
Hicivli kinayeli sesler
Buruşturulup atılan kağıtlar var
Üzerinde gözü yaşlı yazdığım hulyalar
Dipteyim sonunda dibinde sonuda
Ağlayan bir kız çocuğu beni kurtar diyor
O kız çocuğu benim o benim çocukluğum
Ona doğru koştukça kuyu beni yukarıya çekiyor
Açıyorum göz kapaklarımı dünyaya dönüyorum
©sefidmah
S