Beni boynumdan değil
Beni yaralarımdan sar lahleyka..
İçimin kıyılarına vurmuş organize hasretler
Kalemimin ucunda küflenmiş kelimeler
Ne yazsam şimdi
Şimdi ne yazsam
Üstsüz kalıyor tüm kafiyeler...
Sen sabahın körüne doğru çok fena bir efkârsın
Öyle fena bir efkârsın ki Lahleyka
Bunu bilmeyen şarkılar ne yapsın
Ki sen böyle efkâr olmuşken genzime kadar
Ve kırılmışken sesim tizine
Yarılmışken denizim dibine kadar
Parçalanmışken umudunun kanadı
Ve kanamışken göğüm mavisine kadar
Kelimeler çekilmişse yani kınından
Şairler vurmuşsa sabahı dördünden
Ve alnının çatından!
İşte bunlar
Bunlar ki Lahleyka
bir aşkın esirliğine
Devrik cümlelerle başkaldırmaktır..
Beni boynumdan değil
Beni yaralarımdan sar Lahleyka..
Aklımın çeperinde nasır tutmuş düşünceler
Dilimin ucunda kamp kurmuş gri tonlu kelimeler
Ne söylesem şimdi
Şimdi ne söylesem
Ağır yaralanıyor bütün cümleler...
İsa Ulufer
©düşportacı
D