İnsanın gölgesi ardına düşermiş ışık önünden vurunca.
Eğer ışık ardında olursa önüne düşen gölge ayrılmazmış gözlerinin önünden.
Oysa ben neden böyleyim?
Bütün lambalar önüme ışık tutarken tüm gölgeleri görebiliyorum hâlâ.
Hepsi karış karış hatta santim santim gözlerimin önüne düşmüş.
Lambalar mı fersiz benim gölgem mi bu kadar inatçı?
Bilemiyorum bir türlü...
Sonra bir ateş böceğinin peşine takılıyorum.
Geceleri değil ama gündüz kayboluveriyor.
Ama nasıl?
Onca karanlığa rağmen onu gören gözlerim,
Bunca aydınlıkta nasıl olur da körelir?
Daha nice zıtlıklar kurcalıyor zihnimi...
Ateş böceğini anlarım belki ama
Bir kalbe sahip olan insanı nasıl anlayayım?
Hem de onca gözyaşı dökerken savaşın hanzalaları...
Hem nasıl anlayayım varlığın içinde koca bir "Yok" un anlamını?...
©mmeryemm
M