Mutsuz bütün insanlar şiir sever
Kalemi aldım bi'kalpsiz güzelden
Yazdım kağıdıma anılarımı
Sevdim,tanıdım insanları
Düşler kurdum,unuttum sayılarını
Yaşayanlarda kimmiş ?
Ölülere bile kafa tuttum ben
Düşmem asla gökyüzünden
Dönüp duruyorum,yine aynı yerdeyim
Tanrım nasıl bir döngünün içindeyim
Lanet bu bende ki
Sıkıntılı kalbim ve beynim
Cebim para görse de
Yine de mutlu değilim
Kafamda var,paranoyalar
Bu yüzden artık hiç bi'kadına bulaşmam
Sonunda oluruz belki tastamam
Cennette göreceksem seni,fazla kasmam
Rüyalarımı süsle Aymira'm
Geçmişimde yaşayıp,
Geleceğime duvar örüyorum
Geçmişin izlerine bakıyorum
Acı,ihanet çekiyor canımı
Yavaş yavaş yiyorum kafayı
Huzuru nasıl bulacağımı bilmiyorum
Biliyorsun,mutluluğu zaten aramıyorum
Dertlerimi tek bilen sensin tanrım
Biliyorsun içimde ki öfkeyi
Biliyorsun içimde ki nefreti
Tuttuğum kalemin benim efendisi
Yeri göğü birleştirebilecek güç,içimde ki
Bu kulağıma gelen son nefesi
Onu düşünerek bir ömür geçti
Pişman değilim hatalarımdan
Olduğum adam için,borçluyum hatalarıma
Gerekirse kan bile içerim Aymira
©brk_ssn
B