Gökyüzüne baktıkça ışıkların bana huzur vermesi gerekirken acı verir.
Damarlarımdan o kara lekeli kan bir türlü gitmez.
Peki, ben ne yapabilirim bu durum da?
İnsanlara yalan söylemekten başka...
Şarkıyı son sese kadar açıp, gülmek dışında...
Ne yapmam beklenir benden.
Bir kaçış yoludur belki ama koşmaz isem yakalanmaz mıyım?
Yakalanır isem o çukura düşmez miyim?
Tekrar düşmeyi, bu ruh kaldırabilir mi artıkta...
Kaçmak yerine risk almayı seçsin.
İçimdeki bu zehri saklamamayı tercih edeyim.
O halde bu sakladıklarım yaralar beni bir gün yerken görecek miyim?
İnsanlar, saklama derler fakat içimi açtığımda ne olacaklarının habercisiyim.
Ağlamalar, yasaklar ve ağızdan çıkan o sözler...
Kalbime hiç çıkarılmayacak bıçaklar saplanmış olur.
Güven denen şey benim için yok olmuş olur sevdiklerim için.
En iyisi arkana bakmadan ter, gözyaşlarını tutmadan koşmak değil mi?
Çürüyen bir fidanı yeşertmiş iken ne diye tekrardan çürümesine yardım edesin ki değil mi?
Bu sonsuz döngü ile yaşamak görevim haline gelmedi mi?
Ne diye o hâlde sorgulamaya başlar oldum?
©evapoem
E