yine kış…
yine kar boran, yine tipi
sokaklarda kasım kasım kasılırken, meşhur olmuş bir Ankara ayazı
yine kapı zillerine basıp kaçıyor
hayta bir zemheri
geceye emanet bırakılmış bir kardan adam gibi yalnızım
yalnızlığım ki, benim cehennemim
yalnızlığım benim arsız misafirim
her gece barbarlar gibi destursuz çadır kurup
tüfek çatar kalbimin kıyılarına
kalbim demişken…
kalbim içi düş kırklığı dolu paslı bir kumbara
silkelesem, sen şıngırdarsın hala...
©mahurbeste
M