Bizim pencerelerimiz duvarlara açılır
Gri bakmaktayız yeryüzüne
Aşklarımız mütevazıdır, kin tutmaz
Beceriksiz uçurtmalar gibiyizdir yani
Küserken paslı bir lokomotif vagonlarına
Gün ışığına geçmez sözümüz,
O da saplanıp kalır gözlerimizde.
Küserken hani paslı bir lokomotif
Kömür karası asırlık vagonlarına
Yaşamak ağrısı tüter bacasından
Bizim pencerelerimiz öyle duvarlara bakar.
Kim sorarsa evimiz geniş ve ferahtır,
Sabahın karanlığında yırtık ayaklarımız
Kenti uyandırmadan koşar sokaklarda
Sonrası vardiyalı ölmek günden güne
Biz yaşadığımızı anlayamadan
Çürüyeceğiz abiler.
©dertlinedm
D