Ey aşk! şimdi beni tanıyor musun?
Ne kadar kadirsizdin eskiden, şimdi ilham kaynağım oldun
Azgın ateşini kaçırırken hep gözlerimden,
Şimdi göğsümün içine doldun.
Sen kalbimdeki büyük arzu
Ve gücümün üstünde ki tutku
Ateşimdeki harika madde.
Şu küçücük kalbimde,
Senin ismin ne yüce.
Yani şimdi bir anne,
Yani bu bir onurlu ilahinin,
Berraklığı ve parlaklığı mı beni çevreleyen?
Ulu dervişlerin harikulade kalplerinin arkasında ki sen!
Bu cennet ışığının hayranlığı sana,
O zaman, bu ruh bu büyüleyici şey senden başka kim olabilir...
İşte sen! büyük tanrıça ve güzellik kraliçesi.
Aşkın annesi ve tüm dünya sevinci
Hükümdar lütfu ve nazik bahşeti olmadan,
Yeryüzünde ki her şey güzel görünmek için adil olabilir mi?.
Işığında, hayatın çirkin karanlığından kurtuldum.
Şafağı bekleyen feri sönük ve donuk gözlerim aydınlandı.
Ve bu senin kudretin kutsallığıdır, çirkin ruhumu güzelleştiren...
Ey aşk! sen bilirsin en çok kime kastettiğimi,
Bilirsin zavallı kalbimdeki yalnızlığa niçin ateş ettiğimi
Bilirsin ona kalbimden sunduğum ölümsüz demeti.
Biliyorum!
Onca zaman ve sıkıntıya katlanmam, hepsi boşa gitti,
Ve sen! solmuş kalbime lütuf
Beni büyülü ışığına kabul et
Onca üzüntüden sonra, kalbimi akıllı tüket...
M