napiyorsun böyle sen
kalbimde taht kurduğun yetmezmiş gibi
hükümdarlığını yayıyorsun ruhuma
beni sana mahkum ediyorsun en karanlık zindanlarında
öyle bir mahkumluk ki benimkisi
iskencem bile sensizlik olmuş
duygularimda bir esirlik
gözlerin gardiyanim olmuş parmaklıklarım da
sozlerin son dilegimi gerçekleştiriyor sanki
son kez sesini duyma dilegimi
ve idamım ait olduğum bedende
seni yitirdiğimde gerçekleşiyor binbir acıyla
sen tahtından gidiyorsun hukumdarligin bir yangın çıkariyor ruhumda...
©kalemim.
K