C

MAHKUMUN SON ŞİİRİ

Ah beni kim düşünür
Kim sorar burda halimi
Dört duvar arasında
sıkışan ömrüm üşür
Zaman ve şu gönlüm
Savaş verdiğim ansızın
Şu gecelerde yaşam için
Yaşamak bir umutla
Düş yarınlarında
Özlemle kavuşmak için
Yeniden görmek güneşi
Bin yıllık karanlığın eşiğinde
Selamlamak gerek
Gökyüzünü
Gördüğüm gözlerimde
İncinen bir gönlün yarası
Zindan ve yalnızlık
Yok oluşum
Ve suskun bir hal
Üzerimde oysa şafağı
Beklerken burada gözler
Kan çanağı
Uykusuz ve hüzünlü
Alaca karanlık
Kar altında kalır geceler
Geceler ve birde ah ben
Üşüyor avuçlarımda yüreğim
Nefesimle ısıtıyorum
Ve bir elde sigara
Çektikçe yanıyor ciğerim
Mahpusluk ve keder hasret
Çilesini çekerim
Beklerim vaktimi
Ama zaman beklemez
Şimdi elveda derim
Beni bekler dışarda sehpa
Sehpanın üzerinde sallanıyor
İdamın şu ipi
Bir mahkumun son şiiri'dir
Kırarlar birazdan kalemi mi
3 günlük yaşamdan tat aldım
Çektim gökyüzünün havasını ki
Doldurdum ciğerlerime
Üç beş dakka daha nefes alayım
Son kez kapatırken gözlerimi
Bir adım bir adım bir adım
Bir adım sonrası
Yaklaşan sonun habercisi
Bir adım bir adım dan sonra
Kırarlar şimdi onlar kalemi
Verirler kararı
Konuşmaya hakkım yok
Suçlarlar onlar beni
40 yıl yatarım dört duvar
Parka ve yelek
Eskitirim üzerimde
Ne hale koydu beni yıllar
Bu ben olamam değil mi
İhtiyar yüzüm
Buruşmuş şu ellerim
Bu gördüğüm gerçek mi
Dışarda mevsim bahar'dır
Bir yüzü kış
Çünkü üşür bu beden
Hasret kederin yarası dır
Ne gün doğar ne güneş
Işıklar sönerdi
Tekrar başlar gece
Geceler içinde yalnızlıktı
Büyüyor içimde sessizlik
Adı isyan olsun
Uykusuz gözlerimde
Akan yaş olsun
Ya sonra...
Bir adım bir adım bir adım
Bir adım sonrası
Yaklaşan vaktin habercisi
Bir adım bir adım dan sonra
©chn