Konuşursa mahluk, düşünemez.
Çok susup,az kelam etmek zühur eder.
Yetinmeyi bilmez dağlardaki yaban,
Sürünemez topraktaki yılan.
Acıtırsa mahluk,işitemez.
Yaralamadan,yaralanmak zühur eder.
Doğarsa ışık, ferfecir eder.
Kaçarsa mahluk,kaybedemez.
Eldekilerle yetinmek zühur eder.
Ve sevgili,sensizliğin sonsuzluğunda,
bensizliğin başlangıcı zühur eder.
Unutma;bendeki emanet musibetler,
zati halini yerleyeksan eder.
Söze dil olan kalp ise
Ruhuna El Fatiha eder...
©gezginşiir
G