Gönlün vakitlerine ışırdı sokak lambaları.
Çelimsiz düşünceler bir an bile bırakmasa da peşimi,
Bekliyordu nedense hala benden bir hasad,
Çıkınımdan düşen harflerin sararmış başakları…
Yine bir, ansızın vaktini bulur da duvardaki yazılarım,
Yavaş yavaş kopup düşer belki yapraklar gibi aklına.
Yine bir Eylül sızar güftesiyle yavaş yavaş radyodan,
Sığlığıma sığınan kurumuş dalların bahtına.
Avutmuyor artık beni mahzenimdeki kırık dökük hayalin,
Avutmuyor işte, sessizce aklımdan yitip giden buğulu gözlerin.
Çekin ne olur üzerimden güneşleri,
Bunaldım artık dırdırlarından gölgelerimin,
Çekin yüreğimden hazanları,
Çekin ki,
Ölesiye viran Şubatlara, zemherilere varsın kalemim.
Ateşlerin alevlerine değil,
Dumanların sindiği tüm griliklere benim isyanım,
Kirleniyor yayaş yavaş hayallerim,
Kirleniyor sensizlikte, şiirlerim.
Bir sen diye diye…
Bir bir silinirken maviliklerim.
İnliyor işte içimde hiç durmadan,
Sana mahkum...
Mahzun yüreğim…
İnliyor sessizce,
Yitip giden hislerim...
©kenanfaik
K