Suskunluklarım vardı çuvallar dolusu.
Akla, mantığa sığmayan,
Hiç bir terbiyenin söylemeye müsade etmediği küfürlere sarıp sarmaladım hepsini...
Çok sevdim ben.
O kadar çok sevdim ki insanları,
Sevilmeye vaktim kalmadı.
Herkese duymak istediklerini söyledim.
Duymak istediklerime ise kimsenin lugatı yetmedi...
Ayıkken sarhoş taklidini çok güzel yapardım.
Fakat sarhoşken ayık taklidi yapılmıyormuş.
Geçte olsa bunu da anladım...
Teselli edenlerle, teselliye muhtaç bırakanları evlendirdim kafamda.
Doğan çocukları ise hep vurdum duymaz oldu...
Doğru yolun, "yolsuzluzluktan" geçtiğini öğrendim.
Yol oldum, yolsuz olmadım...
Kötü günde dost oldum.
Dert dinledim, ortak oldum.
İyi gün de yazmadım.
Ben kötü gün dostuydum.
Zaten iyi gününde de kimse arayıp sormadı...
Gün oldum,
Akşam oldum,
İyi ki oldum...
Mutlu oldular ya,
Ben de mutlu oldum...
Annemin tembihlediği gibi;
"Altın adımı Mangır etmedim."
©maniac
M