Çiçekler içinde öyle nazik ve narinsin,
manolya, rüzgar esip dalın kırılmasın.
Güzelim yaprağın incinmesin,
yağmur yağıp yaprağına damla düşmesin.
Yaprağına toz konmasın,
çiğ damlasından bile seni kıskanırım,
kıskanç gönlümün sevdası,
ömrümün has çiçeği, gönül güzeli manolya.
Çiçeklerin has ve özüsün,
sözü aşkla yazılan gönülde,
aşkın şiiri, sevda kalemi, gönül kelamı sensin, manolya. Lale menekşe sana imrenecek kadar güzelsin,
papatya çiçeği zerafetine bir bir yaprak döker, toprağına serper, sen çiçeklerin şahı, gönül tahtımın sultanı, aşkın prensesi, gönülden gönüle anlatılan aşkın masalı sensin,
gönül tahtının prensi benim, manolya.
Gönlüm, gönlünün doğası,
gönül doğasının en güzel çiçeğim, hayat arkadaşım, manolya. Gök saldın, gönül toprağımda kaldın. Ben gönülden seni sever, gözyaşlarımla seni sular,
her bir yaprağına çiçeğine kurban olurum. Sen mahsur olma, üzülme, ben seni kem gözlerden kıskanırım, yeter ki bende kal, aşkımın en güzel mutluluğu sensin, manolya.
Haziran, Ağustos'ta açan çiçeğimsin, manolya.
Geniş yapraklım, yaprağınla hatalarımı Settar edenim,
seni seven şu gönlümün baş tacı.
Sen yaprak açınca çiçeğinden görülür,
kalbimin rengi aşkından kan kırmızı.
Gönlüme bir güneş doğar, gönül dünyam seninle çiçek açar,
mutluluğa giden yolum sensin, manolya.
©doğukan01
H