Gözlerimi yumduğum da bile,
hissedilebilir bir güzellikteydi suretin.
Acaba dedim kendi kendime
seyrine doyumsuz olduğum.
İçimde binbir umudu filizlendiren bu adamın kalbi!
Kalbi diyorum hafız.
Kalbi, göğe benzer miydi acaba?
Ben onun yüzünde göğü görebiliyorken, kalbine de bir bakış çakabilir miydim acaba? Manzaramın sonsuzluğunu aklım almıyordu.
Kıskanıyordum onu herkesten.
Manzarası senin olduğun her yere yetmek istiyordum.
Bir an bile uzağımda olmana tahammül edemezken.
Acaba Kaç kişinin gülüşüne sebepsin,
Kaç kişinin içine hevessin. ✴️
©gül-kurusu
G