Ardımda usul çocukluğun hayalleriyle dolu masal kafilesi,
İstikamet mutluluğa çıkıyorsa eğer,
Umurumda değil bu yolun mesafesi.
Ama sonunda bilirim ki hayat bilmez değer,
İçim hasret yeri ve gemiler liman sanıp bağlamış kendini,
Rotası kızgın sularda kaybolup gitmek olan bir kaptan.
Gözyaşlarıyla yeşertmeye çalışıyor çürümüş bendini.
Güneş açmaz olmuş her gün tutulan bu yastan,
Eğer kalabalıkta bile görünmüyorsa bu yüzüm,
Varoluşum yalnızlığı simgeliyorsa madem,
Boşa mevsim değiştirmesin akıp giden bu güzüm.
Çaresiz kalmasın bari başa gelen matem,
Göz görmekten bıkmışken, bıkmadı kötü günler dönmekten.
Çareyi elime kalem alıp saatlerce karalayarak bulmuşum,
Yorulmuşlar biriken hisler sessizce ölüp gitmekten.
Bu ücra da bana ne vermişler ben ise ne şunmuşum?
©pessimist_
G