MATEM KALMAZ

iki damla gözyaşım yakar içimi ve sığmaz yeri göģü, bulutlar dağılır kara pençemde huysuz geceye suskun, kan damlar toprağa bağrı yanık bir türkü gibi gönül, ömür dediğin su kaç selden akar zaman ise yarınlara, durmaz ki ne var durduğu hayat şimdi yaşasın yalansız, ters dürbünüyle görürüm insanları ve o kadar yüzlerini, günah! kalır çehrenin sözlerinde matem kalmaz acılara, durgun su değildir aksın zaman yalnız kendi yörüngesinde.