Nasıl bir ayrılık bu ben seni bir gün görmeden yapamazdım
Yıkıldı üstüme satır satır yaralı düşler ne anlatmak istediğimi bilmiyorum bazen
Adı matem daha ötesi var mı biz böyle mi olacaktık
Kalemim bugünleride görecek miydi sesim uçsuz bucaksız
Tutunamayan yaralı ruh kendinden kurtulmak isteyen bir ayna gibi
Yarın gelirim demiştin bak kaç yıl oldu
Mutsuzum tek başımayım dile getirmek ne acı
Yüreğim yanıyor isyanlarım dilsiz
Neden gittin neden neden
Yarım kaldım çölde çiçek gibi sahipsiz
Hasrete yenik düşmüş
Utandı kaderim belki benden kalemim matem kokuyor
Sayfalar atladıkça canım çok acıyor
Neden gittin neden neden
Şiirlerin kuytularında seni aradım aklım başımda değildi
Artık buğulu görüyorum yürürken yalpalıyorum
Öyle bir hallerdeyim ki avunamıyorum her gün defalarca ölüyorum
Öldükçe kalemim kanıyor şiirler bana küsüyor
Ben yazdıkça yansımamı görüyorum annem olsa çok kızardı bana
Derin derin çok derin bir matem şiiri bu
Şimdi geri gelmeyecek o güzel düşler
Heyecanlar o tutkular
Ne zaman bitecek keşkeler ne zaman
Ben bu bedeni güçlükle taşıyorum
Bir gemi batmış hüznüne yenik düşüp sağ salim kurtulmuş herkes ölürken
Ne yapayım boş dünyayı sırtlayıp neyi götüreceğim
Hiçbir anlam beni kesmez sözcükler gereksiz
Bir matem şiiri bu karanlığı üstüme çökmüş
Ezberletilmiş söylemekten nefret ettiğim
Kan kusuşlarım var gece ağlarını örmüş
Şuraya bak acısız bir günüm yok
Hep seni soruyor hangi göze çarpsam hangi şarkıyı duysam
Annem olsaydı çok kızardı bana
Derin derin çok derin bir matem şiiri bu
©ozkan1982
Ö