Matem bastı yine yüreklere.. Kimsesizler gibi dolanıp duruyorum sokaklarda. Karanlıklar yine evim oldu yıldızlar da yorganım.. Dışardaki boş sesler de müziğim.. Matem bastı yine yüreklere. Yalnızlığıma haykırıyorum... Başı boş sokaklarda bir beyaz bir lambanın altında yalnızlığıma haykırıyorum.. Sesler geliyor penceresi açık evlerden.. Kimi gülüyor kimi ağlıyor kimi de bağırarak şarkı söylüyor. Bir matemdeyim yine yalnızlığım için kimsesiz olduğum için bir matemdeyim.. Sıcak bir çorba değil de sıcak bir sevgi istedim sadece.. Soğuktan titresem bile sıcak bir sevgi yeterdi aslında.. Unutulanlardanım kimsem yok farkındayım.. Bir park köşesine gittim yine benim gibi kimsesizlerin yanına.. Belki kimsesizlerin kimsesi olurum diye.. Belki de onlar benim kimsem olur.. Farkındayım umut onlar için de yok olmuş geriye kalan tek şey acıyı sevmeleri..
©pismanadam
P