Kayıp bir sandık gibi açılmıştı gözlerin,
Her zaman ki gibi hatta daha parlak.
Gümüşlerin arasında kayboluyordu.
Ama matlaşmıtı ve daha koyuydu.
Bu sefer güneş eriyordu,
Ay, çoktan donmuştu,
Her insan kaybetme korkusuyla
Yıldızlara tutunuyordu.
Gülmeyi unutmuştu insanlar,
Sevmeyi, sevilmeyi.
Her gece düşünmek, susmak,
Ve dürüst olmak gerekiyordu.
©bts.army
B