Duyguların ardı ardına sıralandığı bir yaşamın adıyım ben.
Simsiyah ışıklar içinde yaşayan bir gölge,
Zamanın kuytu kıyılarına saklanmış sır dolu mektup.
Karanlık vakitlerde sabah olunca belirmeyi bekleyen,
Sabah bitince, yitip giden ben.
Benim adım tebessüm, benim adım huzur, benim adım kahkaha.
Ama sen bana kısaca mavi de, gözlerini kıs, biraz bak,
Sonra kaşlarını çat ve akşamı bekle.
Ben yine karanlığıma döneyim, sabaha kadar beni bekle.
Sonra güneş ile ay gibi, ilkbaharla yaz, sonbaharla kış gibi,
Tek heceli aşk gibi mavi de; tek seferde ve hızlıca.
Ben duymayım, sen duyur; duyana kadar mavi de.
Ölene kadar sen derim.
r.firat | 05.05.2016
R