Küçük bir masaldı aslında hikâyemiz
Dinleyenin kalbine işleyen hüzünlü bir sondu aslında
Dillere destan değildi belki fakat dudaklardan sessizliğe seslenirdi sevgimiz
Savaş sırasında yitirdiklerine mi ağlar insan
Yoksa bir çift gözde asıldığına mı yanar gönül bilmiyorum ama ömür sancısıyla geçti kapı eşiklerinde
Bir çift sözüne aldanırdı bu yürek
Acının yalanına kaldık zamanla
Sensizlik içinde bin bizsizlik gizliydi gecenin kör karanlığında
Yakamozlarda yitirdim senden kalan ışığımı
O kadar güçsüzdü ki yetmedi bende ki acıyı aydınlatmaya
Yokluğundan korktuğum kadar korkmadım karanlıktan
Yalnızlık her defasında vuruyordu yokluğunu başıma vura vura
Gözyaşlarıma sığındım bende yağmurda ıslanan kedi misali
Ne gidecek yerim vardı ne kalababilirdim olduğum yerde
Kalabalık bir yalnızlık benimkisi sadece
Kalamazdın elbet bu virane gönülde bilirim
Sen gözlerini okyanuslara çevirirken ben yağmurlarla dost oldum
Sen kalbinin derinlerinde saklarken onu ben o derinlerde gömerdim sevdanı
Sahi hiç o hayranı olduğun roman kahramanı olamazmıydım bende
Belki onun kadar cesaret yoktu bende gözlerine kapılacak kadar ama yağmurunda ıslanmak gibi bir düşüm vardı
Yetmezmiydi aşkı arayan kalbine
Yetmezdi bilirim. ....
Biz yanyanayken bile yitirmişken benliğimizi
Şimdi gidişine bağlayamazdım bu yalnızlığı
Sen sabahı onun güneşinde ararken ben gecene sığındım son kez
Ne kazananı ne kaybedeniyim bu savaşın
Sadece sol yanını işgalde rehin bırakan bir Yaralıyım.....
Şimdi istediğin gibi bak kanayan darbelerime
Yitik bir savaşçı asla kurtulamaz kurşunların kızıllığından....
©fearlesss
F