İçimde koskaca boşluk,
Önümde zifiri kuyu.
Dediler ki "Baban öldü"...
Neye yarar bu gökyüzü?
Gök gözlüydü benim babam.
Denizlerden daha berrak.
Kıvılcımdı kirpikleri.
Heybetliydi sözcükleri.
Dilinde yaşanmışlıklar,
Nasihatı bambaşkaydı.
Sanki sonsuz bir kitaptı.
Her hali ipince bir yol,
Elinde mücevherleri,
Ezberinde şiirleri,
Bir başlardı okumaya,
İnletirdi yürekleri.
Ağır ve sakin adımla,
Yürürdü güneşe doğru.
Yüzü hep bize dönüktü.
Genişti kanadı kolu.
Her yerimizi kaplardı.
Üstümüzde dev bir örtü.
Nefesini hep duyardık.
Uyuduğumuzda bile.
Akardı kalplerimize.
Doyamazdık sevgisine.
Benim babam gök gözlüydü.
Dediler ki baban öldü .
Neye yarar bu gökyüzü.
Serpil Yıldırım
©serpil5806
S