Mecbur bıraktılar beni.
Çelikten bir kutuya hapsettiler sözlerimi.
Zihnim, yüreğim bir dakika susmadı amma,
Dilim kökünden sökülmüş gibi.
Zehirlisin dediler, kendini sokan bir akrep.
Oysa ben şifalar hazırladım gözyaşlarımla.
Karanlıksın dediler, korkunç bir karanlık.
Oysa yüreğim; şefkatli, mavi bir ışık.
Ne dedilerse kabul ettim.
Çünkü dilim kökünden sökülmüştü.
Çünkü sözlerim hapsedilmişti.
Ne dedilerse o oldum.
Madem bir akreptim, madem ki ben zehirdim.
Zehir oldum.
Çünkü mecbur bıraktılar beni.
Çünkü açmadı kimse gönlümün rutubetli perdesini.
Binbir kollu şeytanımla savaşmayı bıraktım.
Kılıcımı düşmanımın önüne fırlattım.
Ve caydım: Olduğum gibi görünme çabamdan.
Madem karanlıktım, karanlıkta kaldım.
Çünkü mecbur bıraktılar beni.
Çünkü mecbur bıraktım kendimi.
Çünkü duyamazlardı beni.
Çünkü sözlerim, esir edilmişti.
©bilaloruç
G