sessiz kalkar ken iskelede gemiler
ben orada isterdim olmak gidiyor
bilmediğim çünkü çok uzaklar a ve
unutulmuş yüzler ardında bir ben
kaldım ne tanıdık yüzler görürüm
burada denizler içine alır mı beni
sürükler mi yalnızlığın rıhtımın a
martılar uçuyor çığlık çığlığa
gökyüzüne değdiriyor kanadı
kırılan kalbi dudağında sarhoş
geceler bazen susar hiç birşey
demem yorgunluğu mu dinlerim
hayat tan bunal mış ben kadar
mutluluk nerede oysa oraya
koşmak isterdim ne yazık ki
gitti o bacası tüten gemiler
ayrıldılar teker teker lodos
limanında ben kalırım oysa
yapayanlız kimsesiz ve erken
bazen dalıyor gözlerim çok
uzaklar a birden bire hüzün
keder sarınca yüreği mi bir
sancı sarıyor anlamsız kuşku
vakit ilerler saat durmaz hep
zaman ise ayrı bir yön seziyor
dışlanan sokak hayvanı kadar
öksüz üşüyorum dilim ekmek
ve kalbi mi bölüştüğüm açlığın
sevgisiz liğine boyun eğdim şu
aciz bir insan kadar zavallıyım
geceler ağır maz sanki yarına
herkez gibi binsem ve gitsem
limandan kalkan gemiden ah!
usulca gitsemde çok uzakta bir
mutluluk var biliyorum!
C