Karalar bağlandı yine.
Kalemin dokunduğu beyaz sayfada.
Harfler ise birbirine karıştı sen gelince aklıma.
İsyan vurdu bir defa tokadını fena dağıldım.
Kalemi kırdım parçaladım sayfaları etrafa dağıttım.
Gücüm yoktu toplamaya toplayıp aşk için yeni bir veda yazmaya...
Şimdi varlığını bilip sensizlige ağlamak inan çok zor.
Yetmiyorki kelimeler hiç bir teselli beni avutmuyor.
İsyanlarım artık içime zarar
Patlamaya hazır bir volkan misali
Kudurmuş bir okyanusun hırçın yüzü gibi duygularım
Anla artık ne olur yüreğime sığmıyor sevdam..
Yalnızlığımın iç çekişlerinde beklenmedik bir anda gelirdin hayallerime.
Nasıl sevinirdi zavallı kalbim içten içe
Sonra susupda için için akıttığımda göz yaşlarımı
Susturamadigimda dilimin feryatlarını
Ve yalnızlığında gecelerin sensizliğini, ben senin için cok ah eskittim...
Meğer ne çok sevmişim seni...
Arasıra uğruyorum hala o çay bahçesine
Aynı masaya oturup her defasında.
İçtiğim bir bardak çayın dibinde bırakıyorum umutlarımı
Yaşadığım ve yaşamadığım mutluluklarımı..
Ve gecenin bir yarısı oldu, şehir’ise çoktan sustu
Ya ağır geliyor artık yaşamak, yada seni fazla abartıyorum.
Hayır hayır abartmıyorum bende seni çok seviyorum
Ve her gece sevdamın nöbetini bekliyorum...
Sabahsız gecelerin yorgunluğunda yastığım her gece ıslaktı.
İçimde bir korku bedenim’ise buz gibi
Yarınlar ya yarınlar sensiz nasıl yaşanacaktı.
Meğer ne çok sevmişim seni...
Şimdi varlığını bilip sensizliğe ağlamak İnan çok zor.
Saçma sapan düşünceler sarıyor bedenimi...
Saat’ise sabahın dördü ben hala yummadım gözlerimi
Ne mümkün seni biran bile düşünmemek eldemi.
Biliyorum , biliyorum ne ilk gecem, nede son gecem çaresi’ise yok seni nasıl unutacağımın.
Biliyorum kapatınca gözlerimi gireceksin yine düşlerime.
Bırakacaksın zavallı bedenimi, çaresizce kan ter içinde.
Meğer ne çok sevmişim oysa seni...
©eminbarut
E