Talanbelik yılların puslu yollarında,
Mehmet Emin Tokadı, gönlü nurla doluydu.
Babası emanet etti ona bir nasihat,
"Muhammed ümmetine zarar verme, oğlum," dedi.
İstanbul'a vardığında, kader bir oyun oynar,
Soyulduğunu anlar, yüreği hüzünle doldu.
Arkadaşı hayretle sorar, "Neden ağlıyorsun?"
Mehmet der ki, "Bu gözyaşım mal için değil, bil ki."
Babamın sözleri, ruhuma kazınmış, derin:
"Oğlum Mehmedim, sakın ol ki kimseye,
Cehennem ateşine vesile olma,
Bir hırsızın hesabı, senin vicdanında."
Gönlüne işlenmiş bir merhamet yumağı,
İstanbul sokaklarında sessizce yankılanır.
Kendi kaybı için değil, hırsızın hali için,
Ağlar Mehmet, onun cezası, vicdanında ağırlık.
Maddiyatın ötesinde, yüreğinde bir yara,
Öyle derin bir empati, insanlığı kucaklar.
Hırsızın hatasına rağmen, dua eder ona,
Kalbinde merhametle dolup taşar tüm dünya.
Bu dünya gelir geçer, baki olan sevgidir,
Mehmet Emin Tokadı, vicdanın derinliğinde bilir.
Her insanın kalbinde, bir cevher saklı,
O da bilir ki, affetmek en büyük lütuf.
©hasanbey.
H