Hiçbirşey alamadım ve daha kötüsü benden herşeyimi aldılar
Oysaki sadece biraz yaşamak küçük bir mutluluk istiyordum, olmadı
Yaşamın soğuk rüzgarları çabucak kırlaşan saçlarımdan hiç eksik olmadı
Oysa ne büyük hayallerim vardı nede büyük hırslarım
Geriye bıraktığım sadece birkaç hoş anı oldu. Sadece birkaç tane.
Yaşamın hiç bu kadar toplu bir dağınıklığı olduğu kim bilebilirdi ki?
Uzun kış ayları, hiç yaprak açmayan ağaçlar, ötmeyen Saka kuşları ve simsiyah gökkuşakları. Ne gariptir gülen insanların yüzlerindeki hiç samimi olmayan samimiyetleri.
Yada ne gariptir bilemiyorum.
Aslında ne garip değildir ondan emin değilim.
Belkide kim bilir ben bir hayalin peşindeyim
Hasta yatağımda biçare ölüm döşeğindeyim
Yada çoktan ölmüşümde hayal olmanın eşiğindeyim.
©müridi
M