Kaybettiğim her yalnız senenin,
Telafisi sadece bir çare ölüm gibi,
Çok severken birden elveda demenin,
Kimseler yokken ödediğim bedelin.
Suçlusu benim olduğum,
Bilinmeyen bu nedenin,
Sonu hüsranla biten, çekilen kederin,
Ahını alan bir dünya mısın?
Acıları haykırsam duymaz mısın?
Rüya olmak istesem,
Başını yastığa koymaz mısın?
Sadece sessizlikle kâbuslara girsem,
Bizim için bir hayal kurmaz mısın?
Yalnızlık ikliminde dolup taşan,
Yağmur misali gözyaşlarıyım ben,
Mutluluğa kavuşmak adına,
Badireleri aşan,
Yine sensizliğe çıkan bu kapıları açan,
Mevsimi tarafından terk edilen,
Sahipsiz, hissiz bir yaprağım ben,
Bunun üzerine sen de bir rüzgarsın,
Bazen sessizliğin yankılanır içimde,
Yine bana geldin diye ağlarsın,
Ama ağlamanın bir fayda etmediğini, Benim gözyaşlarımı görür de anlarsın,
Vakit ömür gibi geçiyor,
Ama hâlâ sadece şiirler de varsın,
Hasretimi sadece mektuplar biliyor,
Boş ver zaten gözünde değeri yok,
Onlar da yansın,
Geriye sadece ufak tefek umutlar bıraktım,
Ben pes ettim artık onlar dayansın,
Her seni dilediğim vakitte,
Yıldız olup beni duymayıp,
Başka yerlere kayansın,
Ben bir günü sensiz nasıl geçireceğimi düşünürken,
Maalesef sen, benim ölüm günümü sayansın.
©ggurkann
G