Ey MELÂL...
Bir anda zaman buz kesilir !
Hissedersin taa iliklerine kadar..
Üşütmez ki seni;
Yakar, kor eder suskun yüreğini...
Ve damarında koşup gelir,
Tutup akmasın dediğin kanın,
Hücrelerine yerleşir hüzün,
Büsbütün toplanır kelimeler,
Bir son için nöbet tutar şair,
Şiir, ecel kapısında soluk verir,
Mısralar utancından sarsılır,
Kelimeler harflerle kavga haline girer,
Manalar edebine son vererek kendini bitirir,
Ve kahır son demini kahpece vurur,
Aşufte bir inilti yayılır, bir mızrağın koynunda,
Hüsran yağmış suskunluklar üzerine ey Melal...
H