Melankoliye alışık bir kalp,üzülmeyi görev bilen bir ruh taşıyorum
Bu dünyada yaşadıkça sevgiden yoksun aşıklara bakıp duruyorum
Yıldızların altında tek başımayım her zaman ki gibi düşünüyorum
Zehri salıyorum kalbime yavaş yavaş kendimi öldürüyorum
Kimseyle konuşmuyorum bütün günüm susmakla geçiyor
Kalbimin içindeki sıkıntılar gün geçtikçe daha da büyüyor
Benliğimi kaybettim "bana beni geri verin" diye haykıracağım
Bu kadar melonkilik biri değildim ben neden susmalardayım
Kalbimin içinde büyüyen sıkıntıları ezberlemeye başladım
Her birinde yüzlerce bıçak yarası var kanamalar durmuyor
Yalnızlığa çevirdim yüzümü herkesten kaçmaya başladım
Kalbimi yerinden sökenler şimdi bana bakıp kalpsiz diyor
Daha fazla zamanım kalmadı dünyada ölmeye yakın gibiyim
Garip bakışlar altında kelime kelime yazarken hissettiklerimi
Yalan aşklar çevirdi etrafımı gerçekliği göremiyor gibiyim
Gözlerimden dökülen yaşlar etrafımda bir duvar örüyor sanki
©hengame
H