Sen serseri ayazlarda zatürre olmuş ciğerlerimde nefes alıp verdikçe yaşayacaksın.
Sabrıma gömdüm seni, kinimde duracaksın.
Üç kuruşumuz olursa ne mutluydu bize.
Şiirler okurduk biz seninle.
Karanlıktı, uykusuzduk, duman altıydı ve hep garibandık ya sonbahardık işte.
Karın ağrısı diye gittin de lanet olsun nasıl dediler kanser diye...
Gömdük seni amma Memed!
Öfkemde yaşayacaksın. Hıncımda saklısın.
Eksik tarafımı hep tamamlayacaksın.
Timsah sabrı var bende, mutlaka yeniden doğacaksın...
Yeşili severdin sen, bir sabah tomurcuk olup çatlamış topraktan yine uyanacaksın.
Üzümler ezildikçe ıslanıp şarap olacaksın.
Sen içtiğim suda ki son damla gibi saf ve temiz kalacaksın.
Ama asla hatıralarda olmayacaksın.
Unutulmayacaksın.
Yumruğumuz gibi hep ayaktasın.
Parmaklarımızı sıkmışız tüm birikmişliklerimizde anılacaksın.
Kimileri yutarken, yutkunduğumuz. Gırtlağımız da lokma gibi duracaksın.
Kanatacaksın ama, kan kaybı olmayacak.
Yanacağız ama ağlatmayacaksın.
Alnımda ki ter, gözümde ki yaş, gülüşüm de ki umudum gibi yaşayacaksın..
Asla bir kenara atılmış fotoğraflarda kalmayacaksın...
©uğurünver
U