Yediden yetmişe her dil kendine özel,
Her ağızda bir ezgi, her sözde bir tel…
İnsan denince karakteriyle mükemmel,
Memleket denince sonsuz bir aşk düşer gönülden.
Dağlarında yankılanan türkülerin sesi,
Ovalarında koşan çocukların neşesi…
Her taşında, her toprağında bir tarih,
Her sokağında mazinin sessiz nefesi.
Bir yanımda deniz, bir yanımda dağ,
Bir yanımda güneş, bir yanımda kar.
Ne yana dönsem, aşkla bakarım,
Memleketim, sen cennetten bir diyar!
Bağrında açar sevdanın gülleri,
Göklerinde uçar hür kuşların.
Düşmana geçit vermez yiğitleri,
Özüyle, sözüyle asil insanın.
Memleket, bir ana gibi şefkatli,
Bir baba gibi güçlü, dimdik ayakta.
Ezan sesleriyle yankılanır vakti,
Hürriyetin ruhu hep bayrakta.
Özlemin en derini memleket hasreti,
Ne gurbet unutturur ne de zaman siler.
Gönülde bir sancı, yürekte bir titreyiş,
Adın her geçtiğinde gözlerim nemlenir.
Memleket, vuslatın en güzel hali,
Gurbette yüreklerin en büyük yarası.
Ne zaman adı anılsa titrer gönlüm,
Çünkü memleket, aşkın en saf aynası.
©hasanbey.
H