Bir ozan varmış, adı Bekir,
Yüreğinde bir aşk varmış, adı Meral.
Gözlerinde parıltı, sesinde nağme,
Sevgi dolu kalbi, bir fırtına gibi çarparmış.
Bir gün karşılaşmış Meral ile,
Güneş batarken, bir parkta gizlice...
Gözleri kilitlenmiş, kalpleri atmış,
Aşkın ateşi, ruhlarına işlemiş.
Sözler dökülmüş Bekir'in dudaklarından,
Şiirler yazmış, Meral'in güzelliğine.
Her hece bir sevgi, her mısra bir özlem,
Aşkın diliyle konuşmuş, kalbinin sesini fısıldamış.
Meral dinlemiş sessizce,
Gözlerinde parıltılar, kalbinde heyecanlar.
Bekir'in sevgisine kapılmış, ruhu huzura kavuşmuş.
Aşkları büyümüş zamanla,
Birbirlerine kenetlenmişler, fırtınalara karşı.
Engeller çıkmış yollarına,
Ama aşkları her engeli aşmış, her zorluğu yenmiş.
Yıllar geçmiş, mevsimler değişmiş,
Bekir ve Meral'in aşkı hiç değişmemiş.
Hala aynı gözlerde parıltı,
Hala aynı kalplerde atış.
Birlikte yaşamaya devam etmişler,
Birbirlerine destek olmuşlar, her zorlukta.
Aşkları bir efsane olmuş,
Van da dillere destan.
Ozan Bekir ve Meral'in aşkı,
Bir sevgi hikayesi, bir hayat dersi.
Gerçek aşkı gösteren bir örnek,
Umut ve mutluluğun bir sembolü.
©meralll
M