Merhamet bir yağmur gibiydi, Toprağımı suluyor, umutlarımı yeşertiyordu. Her damlasında bir şifa, bir sevgi vardı, Ve içimdeki kuru toprakları canlandırıyordu.
Gözlerimdeki yaşlar, merhametin izleri, Kalbimde bir bahar açıyordu. Kurumuş dalları yeşertiyor, çiçekler açıyordu, Ve içimdeki umut fidanları büyüyordu.
Merhametin yağmuru, kuru topraklara hayat veriyordu, Kuşların cıvıltısıyla dans ediyordu. Her damlasında bir dua, bir şükran, Ve içimdeki çiçekler gülümsüyordu.
©hasanbey.
H