Derviş âbâsını kavuşturmuştur yere.
Ve konuşma başlar Şirazi gönüllere:
"Yaban ellere varmak isterim."demişsin.
Varıp gönlünün payesini istemişsin.
Kaçmaya azmetmişsin,kendinden kaçmaya!
Acep sordun mu,gönül nerede açmada?
Nice konağa han olmuşsun yiğidim!
Sen han iken o vakit ben nerelerde idim?!
Olacak şey midir,sen ki aşka eş değer!
Sevda aşkı ki paha biçilmez mücevher!
Deme gönül aşkı sahipsiz ,kimsesizdir.
Sor da bir bak kendine ,aşk kimsesizliktir.
İstemişsin ki gönül tabibine doysun.
Sen gönlünü bildin mi ki tabibin olsun ?!
Belli ki kırdım seni, yahû darılmışsın!
Etme,aşkın edebine mi kırılırsın? !
Can ki hüsrandır, anlamamıştır kimse,
Batırır, çıkarır ateşten merhaleye. . .
Ey kumdan çıkıp gelen Tûrab! Bildin mi?
Aşkın şehidini topraktan öğrendin mi?
Derviş kelimeleri koparır dilinden ,
İnce, cılız bedenle sıyrılır yerinden.
Artık gitme vaktidir,eşikten dönenlere.
Var git sende aşk ateşiyle ölenlere. ..
Âbâsını kuşanır, ardına hiç bakmaz.
Dervişi de bir daha gözle gören olmaz .
Ondan gayrı duran mecnun, Leyla çölüne.
Eşiğini soran, avaredir kendine.
Evveline adandım,ahirine uzandım,
Ben kimdim buralarda sadece bir yazardım.
©sum____xx
S