Düşlerim yakıldı
Ulu orta çiçeklerim sararken benliğimi ..
Göz çukurlarıma yıllarım eklendi
Birde onların hesabı sorguya çekti bedenimi..
Ben; insan bedeni ölünce biter sanırdım hikayesi,
Ama ruhun isyanı, çekti bayrağını..
Ve her gece kahrolası şafaklarda asıldım..
Yana yana yitirirken tüm gerçekler doğruluğunu
Ben tüm yanlışların esiri..
Birde her gece çırpınışlarım boğdu ellerimi..
Korkmazdım ki önceden hayallerimden
Şimdi hayallerimi yitirdim tam da bir hazan mevsimi.
Dört yapraklı yoncaydım dökmeden güllerimi
Etrafa saçıldı tutam tutam ümitler
Kor gibi yanarken içten içe ..
Ve her gece pranga yedim oysa yüreğimden .
Dönmez artık gitti gönül kırlangıcım
Ve benim sanki dar ağacı yalnızlığım..
Bir hayat eksileni gönül raylarım
Son trende gitti ,
Mevsim dönülmez yalnızlığım..
©cennetce
C