Mevsim

Mevsim baharın sonu
Ömrümün sen ayları telaşlı
Ayaklarımı yakmıyor artık sahillerinin kumu
Gözlerinle tezat dökülen yapraklar
Ve saçlarına yakın biraz tonu
Dokusu da farklı sert ve kuru
Oysa saçların yıldız kervanlarının geçtiği
Bir ipek yolu
Kalbime değdi ve tutuştu
Mevsim baharın sonu
İlkini unuttum... çiçekler görmeyeli çok oldu,
Ortasında yoruldum... Güneşim gecikti doğmaya
Yağmurlar buhar oldu
Yazlar oldukça sıkıntılı... sen salındıkça harladın içimdeki koru
Kışlar soğuk değil... karlar söndürmüyor ateşini
Halâ kesiyorsun soluğumu
Sen..efsanelerle bezenmiş sönmeyen ebedi ateş
Yüreğimin Olimpos' u..
Mevsim baharın sonu
Aylar geçmiyor içimden, içim geçerken içimden,
Varlığın bu kadar saydamken
Ve bakışın kalbimi deşerken
Sevişmiş olmalı ruhlarımız ezelden
Bunu söylemeliydim
Sen gitmeden, tez elden...
Mevsim baharın sonu
Ekinoks yakın
Sen uzaksın
bu bir felaket
Gitmiş olman yıkıcı
Lütfen inkar et
Ben bunu yeni farketmişken
Ve "Tanrı öldüyse şayet"!
Hiçlikte bir hiçim ben..
Kaygılarım fazla net
Sebebi sen..
Mevsim baharın sonu
İlkini unuttum, ortasında tozuttum!
Aradıkça aklımın ipinin ucunu,
Zorlaşıyor soru.
Yaz'a da Kış'a da ait olamazdım
Ben yalnız baharlara tutsaktım
Saklambaç sevmezdim
Saklandın,
Sevmesem aramazdım..
Düştüm dizlerimi çarptım
Kanlara aldırış edersem
Seni bulamazdım
Zaten yaralarımı bilsen bile saramazdın
Mevsim baharın sonu
Düşünceler talan, beni görmeyişin acıtan ilk vuruştu
Issız evlerinde zihnimin
Duvarlar benimle konuştu
Kokun kaybolmamıştı odadan
Son uyuyuşun gibi huzurlu
hâlâ oldukça loştu
Ve hayat benim için
tutunamayıp yuvarlandığım sarp bir yokuştu..
Mevsim baharın sonu
Söyleyerek gezmekti bir zamanlar
"Cogito ergo sum!"
Fakat yıkılmadı bir türlü duvarlar
Halim perişan
O halde yokum...
Mevsim baharın sonu
Hiç bir şey bu kadar hiçken
Elimde kaldı bir bahar bir de sonu
Tamamlanınca yalnız ömrümün, vakti dolup
Ne mevsimler kalacak ne de baharların sonu...