Mevsimlerden kıştı, günlerden aralık sonu .
Dışarda kar,fırtına ,sis ,esen rüzgar .
Ve benim gibi çıplak kalan ceviz ağaçları …
İşte böyle bir günde, bir anda aklıma düşüverdi.
Gözlerim diktim pencereye uzaklara daldım .
Derin bir ah çektim ,gözlerim nemlendi .
Keskin bir ağrı ,kalbimi ta derinden sızlattı.
Yanaklarımdan aşağı döküldü gözyaşlarım.
Karşıdaki dağa haykırmak istedim :
İçimdeki acıyı al , savur rüzgar !
Beni de götür ,bahara bırak ..
Biliyor musun gülüm, acının dili, lal dilidir .
Aşıklar hep suskundur , çünkü sevdanın dili budur …
©mikailzade
M