Bir zamanlar öyle mutluydum ki,
Hiç kimse o anı bozmaya gücü yetmez sanırdım.
Özgür bir kuştum.
Oradan oraya gider,tekrar sana dönerdim.
Kanatlarımın uçlarında mutluluk kırıntılarını getirirdim.
Küçük mutluluk kırıntılara tutunup,sımsıkı birbirimize sarılırdık.
Ve zaman bir anda öyle bir geçti ki.
Gülüşlerin birer birer eksildi sol yanımdan.
Şimdi sen yoksun,bense senden bir eksiğim.
Geceleri hayal kurmuyorum artık.
Olmayacağını bile bile gözlerimi senli gecelere arkasına saklamıyorum.
Hani dudaklarının kenarında tebessüm oluşsun diye söylediğim her söz vardı ya.
Şimdi ise dilimde müebbet yedi.
Sensiz yolllara düştüm düşeli ,
Kimse yurduma uğramaz oldu.
Artık hatıralarıma bile sığınmıyorum,
Sığındıkça kanayan yaralarım,
Sensizlik kadar can yakmazmış meğer.
Gözyaşıyla uyuyup ,uyandığım her gün.
Neden seni unutmama yetmiyor inan bunu da bilmiyorum.
Hani bir zamanlar derdin ya sen üzülme,
Bakmaya doyamadığım gözlerinden,
Akmasın yağmur damlaların,
Bükümlesin ,en soğuk mevsimde içimi yakıp kavuran gülüşlerin.
İşte bu sözlerin geliyor aklıma,
Hem bu sözlerinle beni dünyada en mutlu insan yaparken,
Bir anda nasıl kırdın tüm kanatlarımı?
Diye düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi.
Zaman zaman belkiler ,keşkeler,nedenler ,niçinler sorguluyor bedenimi.
Ben ödediğim her bedelin sonunda bir mutluluğa kavuşmuşken,
Bu ayrılığın bedelinde ise ,kocaman sensizlik canımı yaka yaka sarılıverdi bedenime.
Sensiz geçen,akıp giden her zamanın ardında,
Derbeder olmuş ben ,yıkılmış hayallerim,
Ve oradan oraya savrulan küllerim başbaşa kaldık.
Döktüğüm gözyaşlarım , yanan yüreğimi söndürmeye yetmezken.
Ben bir zamanlar yazdığım masalı silmekteyim,
Ve yazmak için heyecandan titreyen ellerim,
Senli tüm cümleleri tekrardan yazmamaya ant içti.
Ve eskiden her mevsim bir umut getirirken ,
Şimdi geçip giden aylarda saklı,
Mevsimlerin vedası alıp götürdü tüm umutlarımı..
©siirsev3
S