Baharlar açmadan, yazlar gelmeden,
Sonbaharın hüznü çökmüş gençliğime.
Mevsimler karışmış, zaman durmuş sanki,
Solmuşum yaprak gibi, rüzgarın esir almış bedenim.
Gözlerimde bir hüzün, yüzümde yorgunluk izi,
Hayallerim küllenmiş, umutlarım sönmüş bir mum gibi.
Bir zamanlar neşeli kahkahalar atan ben,
Şimdi sessizliğe gömülmüş, karanlığın içinde kaybolmuş bir ben.
Güçlü sandığım kalbim, yorgun ve bitkin şimdi,
Her nefes alış verişte bir sızı, her adımda bir yara.
Eğilmiş başım, yaslı bedenim,
Mevsimsiz solmuş gençliğimin ağıtını yakıyorum her an.
Arkadaşlarım coşkuyla yaşarken hayatı,
Ben bir köşede sessizce izliyorum onları.
Onların neşesi batıyor yüreğime bir hançer gibi,
Kendi acımla daha da derinleşiyor yalnızlığım.
Sevgi denen mucizeye hasret kalmış ruhum,
Bir damla sevgi arıyor, bir teselli, bir umut ışığı.
Ama nafile, her yer karanlık, her yer sessiz,
Mevsimsiz solmuş gençliğim, sonsuz bir kışa mahkum sanki.
Artık istemiyorum ne baharı ne yazları,
Ne sonbaharın hüzününü ne kışın soğuklarını.
Tek isteğim dinlenmek, bu acılardan kurtulmak,
Mevsimsiz solmuş gençliğimi, sonsuz bir uykuya gömmek.
©hasanbey.
H