Ben mezar taşını severim, onlar gibi suskun ve sessizim, o toprağın ıslaklığı gibi sadece bayramlarda akla gelirim, her gece ormanlık gibi hissederim, içinde piknik yapan aileler değil de sanki o mezarlıkta sessizliğin içindeyim, arkadaş olur bana ağaçlar derdimi anlatır içimi dökerim, bazen esinti vurur yüzüme sanki sert bir tokat yemişim, bir gece yarısı öğrendim ki, ben mezarlığa değil yakınlarım mezarıma gelmeliymiş...
©ya4m0r_
Y