Her gün ufuklara açarak pencerimi
Günaydın baba, nefretin huzura erdi mi?
"Sev beni" yalvardım ya sana
Doğan karanlığının nefreti di mi?
Bir akşam nereden geldiğini duymuşlar
Heyecanla attigim adımlar beni gurursuz yaptı da
Kalbinden artan artıklarla ...
Alışıverdim, sırdaş oldum "artık"lara
Kolların belki de huzur, gözlerin yeşil
Sevgisine muhtaç olduğum göz yaşımı bir kere sil
Yoksa kalicam kabuslara esir
Karanlığa gülümsemek de nedir?
Uyansana babacim
Tarifisin acilarimin ve Ey acim
Gülümsemeden güleceksen seninle varim.
Evet babacim
Nefretin huzura erdi
Cabalarimin karşılığı sevgisizlik idi
O da bana yalnızlığı verdi
Şafak aldı siyahın asaletini
Nitelendirirken maşkettin ahengini
Simdi mihraceyim
Cehennemde bir yer sahibiyim
Fakat sen yumuşak tatlı gibi
Herkese gözüken biri ve nefret dolu kalbin
Filizlenecek, arda kalır mı ki? Kabri
Kabusum iken ruyalarıma talim...
M