Ben ne kaçışlar yaşadım,
gökyüzünden yere doğru.
Bir su oldum ve suladım,
bitkileri, yeri göğü.
Karanlıkta kalmaktansa,
güneşleri arzuladım.
Kalabalık olmaktansa,
yalnızlığı arzuladım.
Gece gündüz hep düşündüm,
ve hâlâ düşünmekteyim.
Bir şeylere hep üşendim,
ve hâlâ üşenmekteyim.
Depresif ruh hallerimi,
anlamazdım hep sanırdım.
Beni yıkan her hatamı,
ne zaman görsem tanırdım.
Kaçamak, kaçmak isterdim,
hâlâ daha istiyorum.
Tutunmak, tutmak isterdim;
hep unutmak istiyorum.
Yer ve gök aynı gerçekle,
her an incizab ederken,
insanlığın durumları,
beni çıldırtacak gibi!..
Bir imtihan meydanında,
meydan almış ilerlerken,
geri gidenleri görmek,
ruhumu boğacak gibi!..
İşte ben hep bu gerçekle,
her bir gün savaşıyorum.
Bir çaresizlik içinde,
Allah'a sığınıyorum...
Ne yapsam etsem olmuyor,
bir boşluğum hiç dolmuyor.
Ya derdimi yazacağım,
ya da dertsiz.. olunmuyor!..
Hayatımda hep kurduğum,
bir rüyayı istiyorum.
Gece gündüz hep durduğum,
bir dünyayı istiyorum.
İşte o dünya gelince,
işte o günler gelince,
işte o düğün gelince,
Kim bilir neler olacak!
İşte hayat düzelince,
insanlar da üzülünce,
güçlüler de süzülünce,
gör bakalım ne olacak!..
Gözyaşları durulunca,
herkes Hakk'a vurulunca,
saygı, sevgi kurulunca,
o gün bir milat olacak!..
©lahuting
V