N

Muallime Hanım II

Gözlerinin değdiği her yer umut doluydu.
Tek eksik gelecek günlerdi.
Umutla beraber sebat eder,
Güneşi beklerdi her sabah.
Mavimsi göğün altında
Elbet, elbette iyi insanlar yaşayacaktı
Muallime, durdu düşündü anladı.
Göğünde kuşların ötüştüğü yurtlara
Güneş gibi parlayan insanlar gerekti.
©nursogrtmn