Hepimiz bir ipin üzerinde düşmemek için savaşan insanlarız,
Düştüğümüzde tekrar o ipe çıkmak için mücadele edenlerde bizleriz.
Sevinçten nefes nefese kaldığımızda aslında o nefesi bir daha çıkarabilmek için son anlarımızdada savaşan,
Hayatın iplerini bırakmayak istemeyen,
Hastalıktan yorgunlaşan bedenlerimiz için tekrar ayağa kalmayı düşleyen.
Bazıları o yataktan birgün ayrılır yerine göçer bazıları tekrar hayata bağlandığına dualar eder.
Can o kadar kıymetli ki yapabildiği ne varsa yapmaya çalışır.
Ağır olan hastalarımız vardır,
Onlar etraftaki sevgiyide hisseder üzüntüyüde.
Yaşadıkları geçer gözlerinin önünden dünyadan gitmeye hazırlanırken.
Sevdiklerimiz vardır, makinelere bağlı olarak yaşayan.
Makinede olsa yaşıyor deriz, o cihaza bağlı olsada nefes alabiliyor.
Ve birgün ellerini tutarken o makinedeki kalbinin tek tek atan sesi,
Düz çizginin çıkardığı ses ile ömrümüz boyunca çıkmaz akıllarımızdan.
Nerde o sesi duysak yaşam savaşlarını hatırlarız.
Derin bir ah çekeriz.
Sonra acı çektiği anları hatırladığımızda yerinde rahat olmasını dileriz.
Hepimizin vardır bu mücadeleden yenik düşen sıcacık elleri pamuk gibi tenleri olan büyük savaşçıları ...
©secilcetin
S