Biraz dinle bir kadın gözünden
bak şimdi şurada yaksam içimin içimden
kalan sen yanını kıyabilirmiyim.
çıkarsan ruh olurum ben kıyamıyorum
sonra azad ediyorum kendimi
zarar vermek istemiyorum sana
içimin bilinmez diyarlarında
kamp kuran sen sığınacak yer arayıp karaya
vuran bir balığım ben toprak arayan kalacak
bir yer soranım köse bucak
içinden çıkamadığım kaynak sular ateşler
çöl ortasın da kalan susuz topraktır
benim içjm dokunsan çil çil ağlar akar
gözlerine dolar
tuz olur erirsin lehçesi düşük kırık
mavileri vardır bu düşlerin
soluk rengim hep
siyah ile eşit iki parçaya bölünür
du mavi başka renk bilmem her
yüklemin de bir öznesi vardı baş ucunda
dururdu ma me kelimelerini yok eden
Amaları çıkarır aradan ortasından
ayırır ya
Bir sevgi yumağına eşittir dizelerin baş
harfidir ikimizi de tutuşturdu
bel bağladığımız
ne varsa ikimizi de yaktı kavurdu kağıt
ile kalem ile
Senin gözün den görmek yetti kendimi
biraz da içimde sen varken mutlu
mesuttuk biz
Sana feda ettim ben kalan
yanlarımı orseledim
terk ettim yoluna halı serdim uğruna kat
kat asfalt döşedim kolay buluşalım
yaşamadığım bir an kadar sevdim
yaşamadığım her şeyi seninle güzeldi
içim içimi yedi kemirdi küheylan etti
O zamandan beridir bana ait ne varsa
Sana verdim aslında ikimiz için
Bir evdik
Bizim için de kalmamız gereken.
içimizdeki ayrılıklara veda eden
mutlu bir sona kavuşan her
elvedaya ara veren ukteydik
zamanın dan kalma yara izlerini
iyileştiren pansuman olan zehirlerin
pan zehiri idi bu sevgimiz
seni gördüğüm de sanki ikimiz için
saliseler doğmuştu yeniden
kucakladı akrep yelkovana kavuştu
Güç
kaynağıydın sen akan sulara şifa sunan
Evimin sancağı direğiydin adam
gece gündüz evimde kalan seni en özel
köşede ağırladım ben
nice aşklar birbiri için yaratılmışsa
Biz de ikimiz için var olduk hem han
hem hancıydık birbirimize sırdaş
benzeyendik birazda
seni görmediğim gün özlerim içimdeki
seni beklerim her daim
gideceksin diye korkarım
Sığındığım en güvenli tapınak
kalbimin son durağı
damarlarımdaki hüzünleri silkelerdi
icimdeki birikintileri yok ederdi
çiçekler sıraya girer hüzünleri biter
Pencere arkasına saklanan
Bir çiçeğin gönlünü alırız bir ömür boyu
sevindiririz senin evin
olmak güneştir onun için kalacak bir
yer bir yoldur kalbin den kalbine geçen
duvardır hatta çürük asfaltın bile
temelini yapar izine gam sürerdi
Ben sen de
Tutsak kaldım
zincire vuruldu bir çiçeğin sol yanı
soldu güneşi
biz aynı evde ısınamadık hiç bir odun
ateşi ile bin yıl kadar uzak ta
bir merhaba elimizi tutan gider ken sımsıkı
bir elveda bizi anlatır gider ken sen
Buz kestim ben çalı çırpı aradım
soba da tutuşan kalem kağıt oldu dostum
el ayak bağladığımız birbirimize
yeniden atmak için ileriye adımlara
gelecek dedim
kestim umudu parca parca böldüm
bin bir kere attım yere yeniden
topladım birleştirdim hep
bir gelecek sandım önümde duran
müjde ben
©ebrulimsi5
E