Velhâsıl insan mutsuzken dünyaya meyli azalıyor Müezzâ..
Ve bilirmisin Müezzâ, cihana kafa tutan adamlar gördüm..
Kalplerin duvarlarında hassas sevdalar taşırlar
Öfke dolu damarları tutuştuğu vakit, ilkin kendine yenilir..
Ben kalbime karşı hem mahcûbum ve yem yenik..
Ah Müezzâ..
Istırap yüklü bulutlar var bu şehrin hengamesinde..
Kirli dudaklar, nihavend şarkılar için konuşur.
Bir uçurum yayılmış sessizliğin boynuna..
Mısradan bir hece düşer ya şiire,
Kaybeder ya kendinden anlamını ve ahengini,
Hal unutulur o zamam, sadece halden tutunur Müezzâ..!
(Hayati SEDEF & BEHRE)
H