Heybemde ne kadar biriktirdiğim varsa,
Aslında zamanla harcadım bir bir.
Bazen daha iyi olmak telâşı sardı bir yanımı,
Hiç bir vakit benden öteye gidemedim.
Lüzumlu lüzumsuz tükettim bütün satırları,
İş cümleye düştü bazen,
Çok korktum ansızın söylenen sözlerden,
Ve en sevdiklerimden yedim en zehirli balları...
İçimde kendi hesap defterini bir türlü kapatamayan bir ben var!
Merhamet tecelli etmemiş gönülleri bile okşadım ellerimle,
Belki de en büyük haksızlığı her vakit olduğu gibi kendime ettim.
Aşka sevdaya dair her daim hazır nöbette iken kalbim.
Bilemezdim!
O askerin bu yolda şehit düşüp can vereceğini,
Bilemediğim kaç ikindi daha var hüzün takacağım saçlarıma...
Kaç kez daha canlı kanlı,
Okunacak selam?
Kaç sonsuz seher daha uykuya hasret gözlerim,
Kaç gece yarısı daha bekleyecek tek güzel sadaka kelimeyi kalbim?
Şimdi fişinin çekilmesini bekleyen bir ruhum belki,
Belki de ölüm kapıma misafir gelmeden!
Zamansız zamana yenilmeden,
Mühim olan yaşamak değil ise artık,
Madem bu dünya yalan,
Gerçeğe hazırlık etmeliyim...
©zümrdanka_
Z